Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 25 listopada 2015 r.
|
| Sygn. akt Ts 290/14 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 7 października 2014 r. skarżący zakwestionował zgodność art.
114 § 1, 2 i 6 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 133; dalej: p.u.s.p.)
z art. 45 ust. 1 i art. 78 oraz art. 77 ust. 2 w zw. z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Skargę konstytucyjną sformułowano na podstawie następującego stanu faktycznego sprawy. Skarżący pismem z 11 września 2013
r. wniósł o pociągnięcie do odpowiedzialności dyscyplinarnej sędzi sądu okręgowego z powodu rażących uchybień przepisom uchwały
nr 16/2003 Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 19 lutego 2003 r. w sprawie uchwalenia zasad etyki zawodowej sędziów. Pismem Zastępcy
Rzecznika Dyscyplinarnego w Sądzie Apelacyjnym w Warszawie z 1 lipca 2014 r., doręczonym skarżącemu 8 lipca 2014 r., powiadomiono
skarżącego, że przeprowadzone czynności sprawdzające oraz wyjaśnienia okoliczności opisanych we wniosku nie dały podstaw do
wszczęcia z urzędu postępowania dyscyplinarnego. Ponadto poinformowano go o tym, że od dokonanych ustaleń nie przysługuje
mu żaden środek odwoławczy, gdyż nie jest on stroną w toku przeprowadzonych czynności sprawdzających.
Zdaniem skarżącego okoliczności jego sprawy ujawniają istotną lukę w polskim systemie prawnym, polegającą na braku możliwości
zaskarżenia w drodze środka odwoławczego decyzji organu dyscyplinarnego przez osobę niebędącą stroną w postępowaniu wyjaśniającym,
co narusza prawo, o którym mowa w art. 78 Konstytucji, a także prawo do sądu (art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji).
Uzasadniając zarzut naruszenia prawa do sądu, skarżący wskazał, że w postępowaniu dyscyplinarnym to prawo powinno być realizowane
przez sądową kontrolę rozstrzygnięć organów dyscyplinarnych, a uprawnienie do żądania przeprowadzenia takiej kontroli powinno
zostać przyznane każdej osobie, której praw i wolności dotyczy dane orzeczenie. Z tak rozumianym prawem