Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 19 stycznia 2023 r.
|
| Sygn. akt Ts 291/21 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 3 grudnia 2021 r. (data nadania) R.S. (dalej: skarżący),
reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia na tle
następującego stanu faktycznego:
Zarządzeniem z 25 czerwca 2020 r. (sygn. akt […]) Sąd Okręgowy w K. odmówił skarżącemu wyznaczenia obrońcy z urzędu. Sąd uznał,
że w sprawie nie zachodzą przesłanki przewidziane w art. 8 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz.
U. z 2020 r. poz. 523, ze zm.; dalej: k.k.w.). Ponadto – zdaniem Sądu – ,,skarżący nie wykazał w sposób należyty, aby nie
był w stanie ponieść kosztów obrony bez uszczerbku dla niezbędnego utrzymania siebie i rodziny”.
Na skutek złożonego przez skarżącego zażalenia Sąd Okręgowy w K., postanowieniem z 18 sierpnia 2020 r. (sygn. akt […]), nie
uwzględnił zażalenia i utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie. Sąd – zwracając uwagę na dotychczasowe czynności podejmowane
przez skarżącego, w tym samodzielne sporządzenie przez niego skargi i przedstawienie argumentów przemawiających za jej uwzględnieniem
– stwierdził, iż nie jest on osobą nieporadną. Posiada niezbędne doświadczenie i wiedzę co do sposobu procedowania Sądu i
brak jest podstaw do uznania, by niezbędna mu była pomoc pełnomocnika z urzędu.
2. Zdaniem skarżącego zakwestionowany przepis narusza prawo do rzetelnego, sprawiedliwego, niezależnego i bezstronnego procesu,
a w konsekwencji rozpoznania sprawy, a także zasadę prawa do obrony na każdym etapie postępowania (art. 45 ust. 1 w związku
z art. 42 ust. 2 Konstytucji) oraz zasadę dwuinstancyjności postępowania sądowego (art. 176 ust. 1 Konstytucji).
3. Prezes Trybunału Konstytucyjnego zarządzeniem z 12 stycznia 2022 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 3 lutego 2022
r.), wydanym na podstawie art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada