Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 23 czerwca 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 292/06 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej 20 grudnia 2006 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 12 ust. 4 zdanie pierwsze
ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej
zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843) w brzmieniu sprzed 20 lutego 2008 r. z art. 2, art. 45 Konstytucji; a także art. 3941 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) w zw. z art. 8
ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym
bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843; dalej: ustawa o skardze na przewlekłość) w brzmieniu sprzed 20 lutego
2008 r. z art. 2. art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 78 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego, będącego komornikiem, art. 12 ust. 4 ustawy o skardze na przewlekłość jest niezgodny z zasadami poprawnej
legislacji, pozostawia do arbitralnego uznania sądu kryteria, jakimi ma się kierować sąd, ustalając „odpowiednią sumę pieniężną”.
Ponadto, zdaniem skarżącego art. 3941 § 1 k.p.c. w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość zamyka komornikowi oraz innym, wobec których orzeczono przewlekłość
postępowania, drogę do zaskarżenia postanowienia sądu, nie przewiduje bowiem możliwości złożenia zażalenia na postanowienie
wydane w wyniku rozpatrzenia skargi na przewlekłość. Zaskarżone przepisy nie pozwalają na kontrolę instancyjną przed Sądem
Najwyższym, pozbawiają zatem skarżącego prawa do wysłuchania, do postępowania odwoławczego, pozbawiając go szansy na eliminację
błędów zawartych w