Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 31 stycznia 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 292/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 10 listopada 2010 r. (data nadania) Marianna P. (dalej: skarżąca)
zakwestionowała zgodność art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania
sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej
zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843, ze zm.; dalej: ustawa) z art. 45 ust. 1 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Zarządzeniem sędziego Trybunału z 8 maja 2012 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi, w szczególności
przez dokładne określenie sposobu naruszenia przez zaskarżony art. 4 ust. 3 ustawy konstytucyjnych praw i wolności wynikających
z art. 45 ust. 1 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji. Pismem z 4 czerwca 2012 r. (data nadania) skarżąca ustosunkowała się do
zarządzenia sędziego Trybunału Konstytucyjnego.
Postanowieniem z 15 listopada 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania badanej skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
W uzasadnieniu postanowienia Trybunał wskazał, że zarzuty skarżącej są oczywiście bezzasadne. Trybunał Konstytucyjny zwrócił
także uwagę, że art. 176 ust. 1 Konstytucji jest przepisem o charakterze ustrojowym i jako taki nie może stanowić samodzielnego
wzorca kontroli w trybie skargi konstytucyjnej.
Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła w ustawowym terminie zażalenie, w którym zarzuca Trybunałowi, że „opierając się
tylko na przedstawionym w skardze stanie faktycznym uznał, że skarga konstytucyjna Marianny P. jest oczywiście bezzasadna”,
a przez to nie rozpoznał merytorycznie złożonej skargi. W ocenie skarżącej Trybunał nie zbadał, czy zaskarżony przepis narusza