Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 24 kwietnia 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 293/12 |
Uzasadnienie:
1. W sporządzonej przez adwokata skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 29 listopada 2012 r. (data
prezentaty), D.D. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 86 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1970 r. – Kodeks wykroczeń (Dz.
U. z 2010 r. Nr 46, poz. 275, ze zm.; dalej: k.w.) w związku z art. 2 pkt 22 i art. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo
o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, ze zm.; dalej: p.r.d.) z art. 2 i art. 45 ust. 1, art. 42 oraz art. 31 ust.
3 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego norma wywodzona z art. 86 § 1 k.w. oraz art. 2 pkt 22 i art. 3 p.r.d. – po pierwsze – narusza wywodzoną
z art. 2 Konstytucji zasadę poprawnej legislacji, ponieważ zawarte w niej sformułowania dotyczące zachowania ostrożności przez
kierującego pojazd drogowy są nieostre, a w konsekwencji „pozwalają sądom wejść w rolę ustawodawcy” podczas dokonywania wykładni
tych przepisów w związku z oceną stanu faktycznego; tym samym jest sprzeczna także z art. 42 ust. 1 Konstytucji, gdyż nie
konkretyzuje zachowania, które podlega sankcji karnej. Po drugie – w sposób nieproporcjonalny ogranicza przysługującą skarżącemu
konstytucyjną gwarancję należytego rozpoznania jego sprawy przez sąd, gdyż składające się na tę normę przepisy „uzależniają
możliwość nałożenia grzywny od dyskrecjonalnej przesłanki należytej ostrożności”. Po trzecie – godzi w konstytucyjne prawo
do obrony (art. 42 ust. 2 Konstytucji) oraz zasadę domniemania niewinności (art. 42 ust. 3 Konstytucji), gdyż nie zachowuje
„wymaganej precyzji określenia znamion czynu zabronionego zagrożonego karą”.
2. Postanowieniem z 29 października 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej –
w zakresie badania zgodności art. 86 § 1 k.w. w związku z art. 2 pkt 22 i art. 3