W skardze konstytucyjnej z 10 grudnia 2007 r. zarzucono, że art. 55 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów
powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070, ze zm.) jest niezgodny z art. 2, art. 7, art. 10 ust. 1, art. 30, art. 32, art. 45
ust. 1, art. 60, art. 77 ust. 2, art. 173, art. 178 ust. 1, art. 179 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została sformułowana w związku z niepowołaniem skarżącego, przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej,
na stanowisko sędziego w Sądzie Okręgowym w Kielcach. Skarżący złożył wniosek o powołanie go na wolne stanowisko sędziego
Sądu Okręgowego w Kielcach. Po pozytywnym zaopiniowaniu przez właściwe Zgromadzenie Ogólne Sędziów, kandydatura skarżącego
została przedstawiona Ministrowi Sprawiedliwości, a następnie Krajowej Radzie Sądownictwa. Ta z kolei, w trybie art. 2 ustawy
z dnia 27 lipca 2001 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz. U. Nr 100, poz. 1082, ze zm.), pozytywnie rozpatrzyła i oceniła
kandydaturę skarżącego na zgłoszone stanowisko, a w konsekwencji przedstawiła Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej wniosek
o powołanie go na to stanowisko.
Prezydent nie powołał skarżącego, o czym – pismem z Kancelarii Prezydenta – poinformował Krajową Radę Sądownictwa zastępca
Szefa Kancelarii. We wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego skardze konstytucyjnej skarżący oświadczył, że powziął informację
o piśmie z Kancelarii 10 września 2007 r., podczas rozmowy z prezesem Sądu Okręgowego w Kielcach, a 24 października 2007 r.
złożył wniosek o udzielenie informacji o toku postępowania oraz dostęp do akt sprawy. Pismo to pozostało bez odpowiedzi.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
Skarga konstytucyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, którego rozpatrzenie wymaga uprzedniego spełnienia szeregu przesłanek,
wynikających zarówno z art. 79 ust. 1 Konstytucji, jak i ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.
U. Nr