Postanowienie TK z dnia 05 lutego 2009, sygn. Ts 294/08

W dniu 23 września 2008 r. do Trybunału Konstytucyjnego została wniesiona skarga konstytucyjna, w której skarżący zarzucił, że art. 4241 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.), rozumiany w ten sposób, że niezgodne z prawem jest orzeczenie, które jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami albo zostało wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej, jest niezgodny z art. 77 ust. 1 Konstytucji. Zaskarżony przepis przewiduje, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu II instancji, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

W ocenie skarżącego wskazane w petitum skargi rozumienie zaskarżonego przepisu prowadzi do zawężenia prawa do odszkodowania za niezgodne z prawem działania władzy publicznej jedynie do przypadków kwalifikowanych, tj. rażącego naruszenia prawa w ramach zdekodowanych przez Sąd Najwyższy. Zdaniem skarżącego, pojęcie konstytucyjne jest szersze i obejmuje obiektywną niezgodność z prawem, błędy w wykładni i błędy niewłaściwego stosowania prawa, choćby istniały rozbieżności wykładni i wymagane były pogłębione analizy prawnicze. Nie ma także powodów, jak podkreśla skarżący, aby szkody wyrządzane niezgodnymi z prawem orzeczeniami podlegały tak ograniczonej reperacji w