Postanowienie TK z dnia 03 czerwca 2011, sygn. Ts 294/10

W skardze konstytucyjnej z 9 listopada 2010 r. zakwestionowana została zgodność z Konstytucją art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim (Dz. U. z 2000 r. Nr 28, poz. 353, ze zm.; dalej: ustawa o obywatelstwie), a ponadto § 4 ust. 2 pkt 2, § 9 ust. 1 i 2 pkt 2 oraz § 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 14 marca 2000 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania w sprawach o nadanie lub wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego oraz wzorów zaświadczeń i wniosków (Dz. U. Nr 28, poz. 231, ze zm.; dalej: rozporządzenie).

Postanowieniem z 3 czerwca 2011 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że skarga konstytucyjna została złożona z przekroczeniem terminu do jej wniesienia. Ponadto przedmiotem skargi uczyniono przepisy, które nie były podstawą orzeczenia organów władzy publicznej o prawach skarżącego. Skarga nie wskazywała również sposobu naruszenia praw podmiotowych skarżącego.

Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego wniósł w ustawowym terminie zażalenie. W złożonym środku odwoławczym skarżący zarzucił, że Trybunał Konstytucyjny błędnie przyjął, iż: (1) termin do wniesienia skargi konstytucyjnej ulega zawieszeniu na skutek złożenia przez skarżącego wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, podczas gdy termin ten ulega przerwaniu i biegnie na nowo; (2) termin do wniesienia skargi konstytucyjnej ma charakter terminu nieciągłego, o którym mowa w art. 114 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93; ze zm.: dalej: k.c.); (3) dniem, do którego nie biegnie termin do wniesienia skargi konstytucyjnej, jest dzień doręczenia pełnomocnikowi informacji o wyznaczeniu go przez OIRP w Krakowie pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego; (4) ostatecznym orzeczeniem organu władzy publicznej w rozpatrywanej sprawie jest