Postanowienie TK z dnia 17 stycznia 2012, sygn. Ts 294/11

W skardze konstytucyjnej z 7 października 2011 r. (data nadania) Ryszard P. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 11 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266, ze zm.; dalej: ustawa o ochronie praw lokatorów) „w zakresie w jakim daje on właścicielowi lokalu mieszkalnego całkowitą dowolność w jego stosowaniu, tzn. wypowiadaniu na jego podstawie stosunku najmu lokalu oraz kreuje po stronie najemcy dodatkowe zobowiązanie do osobistego świadczenia w postaci zamieszkiwania w lokalu, nie definiując zakresu znaczeniowego tego pojęcia”, z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 52 ust. 1 oraz art. 75 ust. 1 i 2 Konstytucji. Zdaniem skarżącego, zaskarżony przepis, pozwalający na wypowiedzenie stosunku najmu lokatorowi uprawnionemu do odpłatnego używania lokalu z powodu niezamieszkiwania najemcy w tym lokalu przez okres dłuższy niż 12 miesięcy, nie definiuje pojęcia zamieszkiwania w lokalu i przez to daje właścicielowi swobodę w wypowiadaniu stosunku najmu, przez co narusza art. 2 Konstytucji. Przepis ten stoi również w sprzeczności z konstytucyjnym nakazem prowadzenia polityki sprzyjającej zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych obywateli oraz ochroną praw lokatorów (art. 75 ust. 1 i 2 Konstytucji) i zasadą równości (art. 32 ust. 1 Konstytucji), a także ogranicza wolność poruszania się oraz wyboru miejsca zamieszkania (art. 53 ust. 1 Konstytucji).

Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Zasadniczym powodem wydania takiego rozstrzygnięcia było ustalenie, że skarga konstytucyjna została wniesiona z naruszeniem terminu przewidzianego w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Jako ostateczne rozstrzygnięcie, z którym wiąże naruszenie swoich