Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 9 sierpnia 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 294/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 27 listopada 2012 r. E.K. (dalej: skarżąca) zakwestionowała zgodność art. 9 § 3 ustawy z dnia 10
września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2007 r. Nr 111, poz. 765, ze zm.; dalej: ustawa karna skarbowa) z art.
2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 42 ust. 1 Konstytucji, w zakresie, w jakim stanowi, że „za przestępstwa skarbowe lub
wykroczenia skarbowe odpowiada, jak sprawca, także ten, kto na podstawie przepisu prawa, decyzji właściwego organu, umowy
lub faktycznego wykonywania zajmuje się sprawami gospodarczymi, w szczególności finansowymi, osoby fizycznej, osoby prawnej
albo jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, której odrębne przepisy przyznają zdolność prawną”.
Skarga konstytucyjna została sformułowana na podstawie następującego stanu faktycznego sprawy. Skarżąca (wiceprezes i główna
księgowa w spółce z o.o. będącej płatnikiem podatku dochodowego pracowników zatrudnionych na podstawie umów o pracę i umów
zleceń) została w postępowaniu karno-skarbowym oskarżona i uznana za winną popełnienia przestępstwa polegającego na niewpłaceniu
w obowiązujących terminach pobranych zaliczek na poczet tego podatku (wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa-Podgórza z 25 stycznia
2012 r., sygn. akt II K 6/12/P). Apelacja skarżącej od tego orzeczenia została oddalona przez Sąd Okręgowy w Krakowie – Wydział
IV Karny Odwoławczy (wyrok z 4 października 2012 r., sygn. akt IV Ka 403/12). Sądy orzekające ustaliły, mimo zaprzeczeń skarżącej,
że w okresie objętym zarzutem aktu oskarżenia pełniła ona funkcję wiceprezesa spółki, a żadnej innej osobie w spółce nie powierzono
obowiązku odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy. Tym samym, wspólnie z prezesem spółki, skarżąca ponosi odpowiedzialność
za ich nieodprowadzenie.
Zdaniem skarżącej zakwestionowana regulacja jest sprzeczna z konstytucyjną zasadą określoności, gdyż zarówno pojęcie „spraw
gospodarczych”, jak i pojęcie „faktycznego wykonywania”, którymi posłużył się ustawodawca, nie zostały zdefiniowane. Tym samym
treść przepisu