Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 31 maja 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 295/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 9 listopada 2010 r. zakwestionowana została zgodność art. 3, art. 42, art. 87 ust. 1 oraz art.
92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371, ze zm.; dalej: ustawa o transporcie)
oraz § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych
(Dz. U. Nr 152, poz. 1089, ze zm.; dalej: rozporządzenie) z art. 2, art. 7, art. 84, art. 92 ust. 1 oraz art. 217 Konstytucji.
Niekonstytucyjność zaskarżonych przepisów – zdaniem skarżącego – wynika z tego, że nie regulują one „kryteriów stanowiących
podstawę do ustalenia, czy określony podmiot jest zobowiązany do ponoszenia opłat za przewóz drogowy wykonywany na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej”. Skarżący w wielu fragmentach skargi podjął polemikę z ustaleniami dokonanymi zarówno przez organy,
jak i sądy administracyjne. Równie często rozważania zawarte w skardze odnoszą się do luk normatywnych – skarżący wskazuje
elementy, których ustawa nie precyzuje, a które – jego zdaniem – powinny być objęte zakresem unormowania.
Skarga konstytucyjna została skierowana w oparciu o następujący stan faktyczny sprawy. Decyzją z 16 maja 2008 r. (znak: 404000-PC-6680-135/07/08/PL)
ponownie rozpoznający sprawę Naczelnik Urzędu Celnego w Krośnie stwierdził naruszenie art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie
i nałożył na skarżącego karę pieniężną z powodu nieuiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych.
Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w Przemyślu decyzją z 12 sierpnia 2008 r. (nr 400000-PC-6681-22/08/BL) utrzymał
w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 1 kwietnia 2009 r. (sygn. akt II SA/Rz 676/08)
oddalił skargę na rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 1 czerwca 2010
r. (sygn. akt II