Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 4 czerwca 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 295/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 7 października 2011 r. skarżący zakwestionował zgodność art. 48 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001
r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070, ze zm.; dalej: p.u.s.p.) w zakresie, w jakim „obowiązujące
przepisy prawa nie przewidują możliwości wniesienia środka odwoławczego na zarządzenie przewodniczącego o wydaleniu z sali
rozpraw”, z art. 30, art. 31, art. 32, art. 41 ust. 2, art. 42 ust. 2, art. 45 ust. 1, art. 52 ust. 1, art. 78 oraz art. 176
ust. 1 Konstytucji.
Zarzuty skargi odnoszące się do art. 48 § 1 p.u.s.p. nie zostały jednoznacznie sformułowane. Skarżący – jak należy przypuszczać
– kwestionuje ten przepis, gdyż „zarządzenie sędziego przewodniczącego w przedmiocie wydalenia z sali rozpraw nie jest zaskarżalne”
oraz „nie ma możliwości wstrzymania jego wykonania”, co narusza – w jego ocenie – art. 30, art. 45, art. 78 i art. 176 ust.
1 Konstytucji. W dalszej części wywodów skarżący stwierdza, że wydalenie z sali rozpraw prowadzi do naruszenia jawności postępowania
sądowego, a powołane przezeń pozostałe wzorce kontroli mają charakter „ogólny” i są „podstawą wszelkich praw i wolności”.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 24 października 2011 r. skarżący został wezwany do wskazania ostatecznego
– w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji – orzeczenia organu władzy publicznej, z wydaniem którego łączy zarzut naruszenia
konstytucyjnych wolności lub praw, oraz wyjaśnienia, w jaki sposób przepis stanowiący przedmiot skargi był podstawą tego orzeczenia.
W piśmie procesowym z 8 listopada 2011 r. skarżący ustosunkował się do przedmiotowego zarządzenia. Za ostateczne orzeczenie
uznał postanowienie Sądu Okręgowego w Lublinie z 7 lipca 2011 r. (sygn. akt II Cz 526/11), dotyczące sporządzenia uzasadnienia
do zarządzenia porządkowego.
Postanowieniem z 21 lutego 2012 r. Trybunał Konstytucyjny