Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 6 maja 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 296/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 23 września 2008 r. skarżący zarzucił art. 263 § 4 ustawy z
dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.), w części obejmującej
zwrot: „wykonywaniem czynności dowodowych w sprawie o szczególnej zawiłości”, sprzeczność z art. 2, art. 31 ust. 1 i 3 oraz
art. 41 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 29 kwietnia 2008 r. (sygn. akt II AKp 76/08) Sąd Apelacyjny w Warszawie przedłużył skarżącemu na podstawie
art. 263 § 4 k.p.k. tymczasowe aresztowanie do dnia 30 września 2008 r., uznając, że sprawa należy do pracochłonnych i zawiłych
ze względu na jej rozbudowany charakter. Po rozpatrzeniu zażalenia złożonego od powyższego orzeczenia Sąd Apelacyjny w Warszawie
postanowieniem z 3 czerwca 2008 r. (sygn. akt II AKz 417/08) utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Postanowienie to
zostało doręczone obrońcy skarżącego w 20 czerwca 2008 r.
Postanowieniem z 23 czerwca 2008 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Północ – I Wydział Cywilny (sygn. akt I Co 955/08) ustanowił
dla skarżącego pełnomocnika z urzędu celem wniesienia skargi konstytucyjnej. Pismo Okręgowej Rady Adwokackiej z 2 lipca 2008
r. (SOU/953/12149/08) wyznaczające pełnomocnika zostało mu doręczone w dniu 7 lipca 2008 r.
Z wydaniem wskazanych powyżej rozstrzygnięć skarżący wiąże naruszenie wolności osobistej. W jego ocenie zawarty w zaskarżonym
przepisie zwrot „w sprawie o szczególnej zawiłości” jest ocenny, czyli niejednoznaczny, predestynuje do roli obiektywnej cechy
postępowania, a więc odrywa się z jednej strony od istoty tej instytucji, mającej określać normatywy ograniczania wolności
osobistej oskarżonego w czasie procesu, a z drugiej strony całkowicie odrywa się od aspektu tymczasowości tej instytucji.
Zdaniem skarżącego: „cecha szczególnej zawiłości odnosi się bowiem do całego toku postępowania w danej sprawie i oddaje