W skardze konstytucyjnej z 9 listopada 2010 r. skarżąca – Przedsiębiorstwo Komunikacyjno Spedycyjne „Tychy” Sp. z o.o. – zarzuciła,
że art. 4244 zdanie drugie ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.)
jest niezgodny z art. 45 ust. 1 i art. 2 Konstytucji.
Postanowieniem z 14 lutego 2011 r. (doręczonym 22 lutego 2011 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze
konstytucyjnej. W uzasadnieniu Trybunał stwierdził, że zarzuty skargi są oczywiście bezzasadne. Zdaniem Trybunału, w wyniku
zastosowania przez Sąd Najwyższy zakwestionowanego przez skarżącą przepisu nie doszło do naruszenia zasady rzetelności postępowania.
Trybunał uznał, że wadliwość zarzutów sformułowanych w skardze konstytucyjnej była wynikiem nieuwzględnienia przez skarżącą
istoty skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sadowego, jak również funkcji Sądu Najwyższego
jako organu właściwego do jej rozpoznania.
W zażaleniu z 28 lutego 2011 r. pełnomocnik skarżącej zaskarżył postanowienie w całości i wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania.
Powołując się między innymi na „prawo do nadzwyczajnej trzeciej instancji” (s. 3), zarzucił nierzetelność procedury rozpoznania
skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Możliwość przywrócenia stanu zgodnego z ustawą zasadniczą
upatruje natomiast w takim ukształtowaniu przepisów, które pozwolą ponownie zbadać zarzuty dotyczące ustalania faktów i oceny
dowodów.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 36 ust. 4 w związku z art. 49 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz.
643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego
o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu
niejawnym (art. 25 ust. 1 pkt 3 lit. b w związku z