Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 12 lipca 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 298/10 |
Uzasadnienie:
1. W sporządzonej przez adwokata skardze konstytucyjnej Mieczysława S. (dalej: skarżący), wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego
10 listopada 2010 r. (data nadania), zarzucono niezgodność: (1) art. 7 pkt 4 (w petitum i uzasadnieniu skargi nieprawidłowo oznaczonego jako „art. 7 ust. 4”) ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach
z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353, ze zm.; dalej: ustawa emerytalno-rentowa) – w zakresie,
w jakim stosowany jest do podmiotów wskazanych w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 1989 r. o przywróceniu praw pracowniczych
osobom pozbawionym zatrudnienia za działalność związkową, samorządową, przekonania polityczne i religijne (Dz. U. Nr 32, poz.
172, ze zm.), a także, w jakim rozumiany jest jako podstawa do nienaliczania świadczeń emerytalnych za czas niezawinionego
pozostawania bez pracy – z art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 67 ust. 1 Konstytucji; (2) art. 199 § 1 pkt 2 w związku z art.
366 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) – w
zakresie, w jakim nie uwzględnia specyfiki postępowania odrębnego w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych
oraz możliwości wzruszania prawomocnych decyzji rentowych, przewidzianej w art. 114 oraz art. 133 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy
emerytalno-rentowej, wprowadzonych z uwzględnieniem istoty prawa do zabezpieczenia społecznego przewidzianego w Konstytucji
Rzeczypospolitej Polskiej – z art. 2, art. 45 ust. 1 oraz art. 67 ust. 1 Konstytucji, a także art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie
praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr
3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r.