Postanowienie TK z dnia 11 marca 2008, sygn. Ts 299/07

W skardze konstytucyjnej z 11 grudnia 2007 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności: art. 203 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 30, art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji; art. 203 § 2 w zw. z art. 203 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 30, art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna została oparta na następującym stanie faktycznym. Postanowieniem z 3 lipca 2007 r. Sąd Rejonowy w Poznaniu – Wydział XXIII Karny (sygn. K 373/05) postanowił poddać skarżącego badaniu psychiatrycznemu połączonemu z obserwacją na okres 6 tygodni w zakładzie leczniczym. Postanowieniem z 11 września 2007 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu – Wydział VI Karny-Odwoławczy (sygn. akt IV Kz 1139/07) oddalił zażalenia na postanowienie Sądu Rejonowego.

Skarżący zarzucił w skardze konstytucyjnej, że zaskarżone przepisy nie stwarzają wystarczających gwarancji procesowych zapewniających sądową kontrolę weryfikacji zgłoszonej przez biegłych konieczności połączenia badania psychiatrycznego oskarżonego z umieszczeniem go w zakładzie leczniczym. Zdaniem skarżącego potrzeba stosowania tego środka powinna podlegać weryfikacji nie tylko pod kątem jej przydatności dla oceny poczytalności oskarżonego, ale również pod kątem dopuszczalnych ograniczeń konstytucyjnej gwarancji wolności osobistej jednostki. Tym samym jej dopuszczalność powinna być warunkowana ustaleniem wysokiego prawdopodobieństwa popełnienia zarzuconego oskarżonemu czynu. Ponadto, zdaniem skarżącego zaskarżone przepisy, nie wskazując maksymalnego czasu trwania obserwacji psychiatrycznej w zakładzie leczniczym, wprowadzają formę pozbawienia wolności często co najmniej tak dolegliwą jak tymczasowe aresztowanie, naruszającą godność człowieka. Zaskarżony przepis art. 203 § 3 k.p.k. pozostawia sądowi zbyt szeroką swobodę określenia terminu