Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 17 maja 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 299/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 10 grudnia 2009 r. skarżąca zakwestionowała zgodność z Konstytucją art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia
2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Skarżąca
pod adresem kwestionowanego przepisu sformułowała szereg zarzutów. I tak w skardze wskazano, że:
1) art. 190 p.p.s.a. „łamie podmiotowe prawo do sądu w zakresie rzetelnie ukształtowanej procedury sądowej, to jest procedury
pozwalającej na realizację w racjonalnie najpełniejszym zakresie celów danego postępowania, zgodnie z wartościami wyliczonymi
w art. 45 ust. 1 Konstytucji, albowiem nadmiernie utrudnia osiągnięcie celu postępowania sądowoadministracyjnego w postaci
efektywnej weryfikacji legalności podjętego wobec jednostki aktu organu administracji publicznej”,
2) art. 190 p.p.s.a. prowadzi do zachwiania równowagi między interesem publicznym „w postaci zapewnienia stabilności i spójności
orzeczeń sądów administracyjnych”, a interesem indywidualnym, „w postaci prawa do takiego ukształtowania procedury sądowoadministracyjnej,
aby istniało jak największe prawdopodobieństwo uzyskania sprawiedliwego, zgodnego z prawem, rozstrzygnięcia”, tym samym przepis
prowadzi do nadmiernego ograniczenia prawa „do skutecznej kontroli niezgodnych z prawem aktów administracji publicznej”,
3) zakwestionowana regulacja Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nadmiernie ogranicza prawo do sądu, w kontekście
prawa do rozpoznania sprawy przez niezawisły sąd,
4) art. 190 p.p.s.a. narusza prawo „do wnikliwego rozpatrzenia sprawy przez sąd i wydania zgodnego z prawem i sprawiedliwego
wyroku”, podważając przeświadczenie strony, że po zakończeniu postępowania kontrolowana decyzja administracyjna będzie zgodna
z prawem.
Skarga konstytucyjna została skierowana w oparciu o następujący stan faktyczny.
Naczelnik Drugiego Urząd Skarbowego w Zielonej Górze decyzją z 24 stycznia 2002 r. (nr II/4210-2/02) określił należny podatek
dochodowy od osób prawnych za 1999 r., zaległość podatkową oraz należne odsetki. Na skutek wniesionego odwołania Izba Skarbowa
w Zielonej Górze decyzją z 7 czerwca 2002 r.