Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 11 czerwca 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 299/10 |
Uzasadnienie:
W sporządzonej przez radcę prawnego skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 9 listopada 2010 r., Iwona
K.-S. i Stanisław S. (dalej: skarżący) zarzucili niezgodność art. 3 i art. 9 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o zwrocie nadpłaty
w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego (Dz. U. Nr 118, poz.
745; dalej: ustawa o zwrocie nadpłaty) z art. 2 oraz art. 2 w związku z art. 64 ust. 2 Konstytucji.
Na mocy art. 9 ustawy o zwrocie nadpłaty jej przepisy mają zastosowanie „również do postępowań wszczętych i niezakończonych
przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, dotyczących stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia
wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego, dokonanego w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 30 listopada 2006
r.”. Natomiast art. 3 kwestionowanej ustawy określa wzór, według którego ustala się kwotę zwrotu nadpłaty.
W ocenie skarżących kwestionowana regulacja jest niezgodna z art. 2 Konstytucji i wywodzoną z niego zasadą niedziałania prawa
wstecz oraz zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa. Skarżący twierdzą również, że art. 3 i art. 9 ustawy
o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym są niezgodne z art. 2 w związku z art. 64 ust. 2 Konstytucji w zakresie, w jakim „zaniżono
kwotę zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym”.
Postanowieniem z 21 lutego 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, gdyż nie
spełniała ona konstytucyjnych i ustawowych kryteriów warunkujących jej merytoryczne rozpoznanie.
Po pierwsze, skarżący nie wykonali obowiązku wynikającego z art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
(Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK), tzn. nie wskazali naruszonych wolności lub praw oraz sposobu