W skardze konstytucyjnej z 24 sierpnia 2015 r. (data nadania) W.S. (dalej: skarżący) wniósł o zbadanie zgodności art. 72 §
2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz.U.88.553, ze zm.; dalej: kk) z art. 2 w zw. z art. 32 ust. 1 i art. 64
ust. 1 i 2 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona na podstawie następującego stanu faktycznego. Wyrokiem z października 2014 r. Sąd Rejonowy
w B. uznał skarżącego za winnego popełnienia m.in. czterech przestępstw z art. 286 § 1 kk w czynie ciągłym i wymierzył mu
za wszystkie popełnione przestępstwa karę łączną grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki
na kwotę 10 zł, jak też karę łączną 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres
próby wynoszący 3 lata. Jednocześnie sąd zobowiązał skarżącego na mocy art. 72 § 2 kk do naprawienia wyrządzonej szkody przez
zapłatę 79 782,46 zł na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. w terminie jednego roku od uprawomocnienia się orzeczenia.
Po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez skarżącego od orzeczenia sądu I instancji Sąd Okręgowy w T. wyrokiem z maja 2015
r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wskazał m.in. na brak podstaw do odmiennego definiowania szkód
wynikających z popełnienia przestępstwa oszustwa polegającego na wyłudzeniu świadczeń z ubezpieczenia społecznego i polegającego
na wyłudzeniu innej kategorii należności.
Z wydaniem przywołanych rozstrzygnięć skarżący wiąże naruszenie zasady równości ze względu na odmienne uregulowanie sytuacji
podmiotów, na których obowiązek zwrotu nienależnie pobranych świadczeń został nałożony na podstawie decyzji ZUS, i sytuacji
podmiotów, na których ten obowiązek nakładany jest wyrokiem sądu karnego z tytułu orzeczonego środka probacyjnego. Zdaniem
skarżącego sytuacja tych podmiotów powinna być podobnie uregulowana, dlatego że w obu wypadkach nałożenie obowiązku naprawienia
szkody następuje na podstawie orzeczenia właściwego organu państwa i ma na celu