Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 25 lipca 2007 r.
|
| Sygn. akt Ts 3/07 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 30 grudnia 2006 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o stwierdzenie
niezgodności art. 288 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; dalej: k.k.) w zakresie,
w jakim w stosunkach prywatno-prawnych uznaje on za przestępstwo działanie współwłaściciela nieruchomości związane z wykonywaniem
uprawnień właścicielskich, z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 2 i w zw. z art. 64 ust. 1 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny: Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieście
II Wydział Karny z 25 maja 2005 r. (sygn. akt II K 1228/02) uznano skarżącą winną popełnienia przestępstwa opisanego w art.
288 k.k. Wniosek o wznowienie postępowania zakończonego tym orzeczeniem został oddalony wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu
IV Wydział Karny z 30 czerwca 2006 r. (sygn. akt IV Ko 140/06). Podstawą do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie były m.in.
nowe fakty, które miały wskazywać, iż zachowanie skarżącej nie stanowiło przestępstwa. Orzeczenie Sądu Okręgowego we Wrocławiu
zostało utrzymane w mocy postanowieniem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 29 września 2006 r. (sygn. akt II Akz 417/06).
W uzasadnieniu zarzutu naruszenia przez zaskarżony przepis art. 64 Konstytucji skarżąca wskazuje na zbyt szeroki zakres penalizacji
zachowań objęty zaskarżonym przepisem. Zdaniem skarżącej „nie powinno być uważane za przestępstwo wykonywanie w stosunkach
prywatno-prawnych prawa własności na rzeczy wspólnej, o tyle o ile ewentualne zniszczenia lub uszkodzenia rzeczy nie pozbawiają
pozostałych uprawnionych istoty prawa własności wyrażającej się m.in. wykonywaniem klasycznej triady uprawnień właścicielskich”.
W ocenie skarżącej ostatecznym orzeczeniem odmówiono jej ochrony przed polityką karną Państwa polegającą na „ingerencji w
sferę uprawnień właściciela przez penalizację jego zachowań urzeczywistniających ius abutendi prawa własności”. Orzeczenie to ma