Postanowienie TK z dnia 06 marca 2012, sygn. Ts 3/12

W skardze konstytucyjnej z 30 grudnia 2011 r. Andrzej T. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 39823 § 2 zdanie drugie ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 176 ust. 1 Konstytucji. Zdaniem skarżącego rozpoznawanie skargi na wydane przez referendarza sądowego postanowienie odnośnie do kosztów sądowych lub kosztów procesu oraz postanowienie o odmowie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego z urzędu przez sędziego tego samego sądu, w którym orzeka referendarz, narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania sądowego.

Postanowieniem z 6 marca 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Powodem wydania takiego rozstrzygnięcia było ustalenie, że skarga konstytucyjna została złożona z przekroczeniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Przewidziany w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) trzymiesięczny termin do wniesienia skargi konstytucyjnej rozpoczął swój bieg w dniu doręczenia skarżącemu postanowienia Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z 16 maja 2011 r. (sygn. akt I C 454/10), a więc 27 maja 2011 r. Bieg tego terminu uległ zawieszeniu 10 sierpnia 2011 r., kiedy skarżący złożył wniosek o ustanowienie dla niego pełnomocnika z urzędu w celu sporządzenia skargi konstytucyjnej. Dalszy bieg tego terminu rozpoczął się z kolei 25 października 2011 r., kiedy to pełnomocnik skarżącego otrzymał pismo o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu w niniejszej sprawie. Upływ terminu do wniesienia skargi konstytucyjnej nastąpił 9 listopada 2011 r., skarga została zaś złożona 30 grudnia 2011 r.

Zażalenie na postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu wniósł pełnomocnik skarżącego. Zarzucił w nim wadliwe przyjęcie przez Trybunał, że w wypadku zwrócenia się przez skarżącego na podstawie art.