Postanowienie TK z dnia 03 września 2015, sygn. Ts 3/15

1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału 2 stycznia 2015 r. (data nadania) J.F. (dalej: skarżąca) kwestionuje zgodność art. 75 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; dalej: k.k.) w zakresie, w jakim nie przewiduje, nawet jeżeli przemawiają za tym szczególne względy, możliwości odstąpienia przez sąd od zarządzenia wykonania kary pozbawiania wolności, w sytuacji gdy wobec skazanego ponownie orzeczono niewielką karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, z art. 45 ust. 1 Konstytucji.

2. Skarga konstytucyjna została wniesiona na podstawie następującego stanu faktycznego. Sąd Okręgowy w B. postanowieniem z maja 2014 r. zarządził wykonanie warunkowo zawieszonej kary 4 lat pozbawienia wolności orzeczonej wobec skarżącej wyrokiem Sądu Okręgowego w B. z kwietnia 2011 r. Uzasadnieniem zarządzenia wykonania kary było skazanie skarżącej wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z listopada 2013 r. na karę jednego miesiąca bezwzględnego pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny w K. postanowieniem z lipca 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie Sądu Okręgowego w B. z maja 2014 r.

3. Skarżąca z zarządzeniem wykonania orzeczonej wobec niej kary pozbawienia wolności wiąże naruszenie prawa do sądu. Orzeczenie to zostało bowiem wydane według niej na podstawie kwestionowanej regulacji, która przewiduje obligatoryjne zarządzenie wykonania kary nawet wówczas, gdy przemawiają przeciwko temu szczególne względy. Zdaniem skarżącej, podejmując decyzję o zarządzeniu wykonania kary pozbawienia wolności, sąd nie uwzględniał okoliczności korzystnych dla niej, pominiętych całkowicie przez niego z uwagi na treść art. 75 § 1 k.k. Takie normatywne ograniczenie w orzekaniu sądu rozpoznającego sprawę sprowadza go – w ocenie skarżącej – do roli „automatycznego notariusza”, co wydaje się naruszać normę z art. 45 ust. 1 Konstytucji.

4. Skarżąca dla wykazania, że doszło do naruszenia art. 45 ust. 1