Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 23 listopada 2017 r.
|
| Sygn. akt Ts 3/17 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 4 stycznia 2017 r. (data nadania) M.Z. (dalej : skarżący)
wystąpił o stwierdzenie, po pierwsze, że art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2016
r. poz. 1999, ze zm.; dalej: prawo o adwokaturze) jest niezgodny z art. 42 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3, a także z art.
20, art. 22 i art. 92 ust. 2 Konstytucji. Po drugie, że § 11 i § 15 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia
22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800, ze zm.; dalej: rozporządzenie z 2015 r.)
są niezgodne z art. 42 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 2, a także z art. 20, art. 22 i art. 92 ust. 2 Konstytucji.
Skargę konstytucyjną sformułowano w związku z następującą sprawą. 30 czerwca 2011 r. Prokuratura Rejonowa w Z. skierowała
przeciwko skarżącemu akt oskarżenia o czyn z art. 220 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2016 poz.
1137, ze zm.; dalej: k.k.), art. 155 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. Wyrokiem z października 2015 r.
Sąd Rejonowy w Z. (dalej: Sąd Rejonowy w Z.) uniewinnił skarżącego od popełnienia zarzucanego mu czynu i zasądził od Skarbu
Państwa na jego rzecz kwotę 3 024 zł tytułem zwrotu kosztów obrony z wyboru w toku postępowania przed sądem I instancji. Wyrokiem
z października 2016 r. Sąd Okręgowy w N. (dalej: Sąd Okręgowy w N.), rozpoznawszy zażalenie skarżącego na rozstrzygnięcie
o kosztach, zmienił zaskarżone orzeczenie i zasądził na rzecz skarżącego kwotę 5 124 zł tytułem