Postanowienie TK z dnia 04 maja 2004, sygn. Ts 30/04

W skardze konstytucyjnej Spółki Akcyjnej Orbis z 27 lutego 2004 r. zarzucono, iż art. 510 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji.

Skarżąca wskazała, iż 11 maja 2002 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa dokonał wpisu w księdze wieczystej nieruchomości, na której znajduje się budynek stanowiący odrębny przedmiot własności. Postanowienie o dokonanym wpisie zostało doręczone skarżącej dopiero 14 listopada 2002 r.

Skarżąca wniosła od tego postanowienia apelację, którą Sąd Okręgowy w Warszawie postanowieniem z 11 lutego 2003 r. (sygn. akt V Ca 139/03) odrzucił, powołując się na upływ terminu do jej wniesienia. Zażalenie skarżącej na postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie zostało oddalone postanowieniem Sądu Najwyższego z 24 września 2003 r. (sygn. akt I CZ 111/03). Sąd Najwyższy wskazał, iż po prawomocnym zakończeniu postępowania uzyskanie przez zainteresowanego statusu uczestnika tego postępowania nie jest możliwe, a przez fakt doręczenia skarżącej zawiadomienia o wpisie nie stała się ona automatycznie uczestnikiem postępowania, tym bardziej, że doręczenie to nastąpiło 14 listopada 2002 r., a termin zaskarżenia wpisu upłynął 26 czerwca tegoż roku.

Zdaniem skarżącej powyższe orzeczenie Sądu Najwyższego narusza wynikającą z art. 45 ust. l Konstytucji normę przewidującą prawo do sądu. Stosownie do tego przepisu, każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd.

Zdaniem skarżącej naruszenie przysługującego jej prawa do sądu nastąpiło w trzech aspektach. Przede wszystkim jedną z zasad wynikających z prawa do sądu, jako publicznego prawa podmiotowego i stanowiących jego gwarancję jest zasada instancyjności, jako proceduralna zasada postępowania sądowego. Potwierdza to brzmienie art. 78 Konstytucji, stosownie do którego każda ze stron ma prawo do