Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 marca 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 30/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 21 stycznia 2008 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 636 w zw. z art. 637 § 1 ustawy
z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.: dalej: k.p.k.) z art. 2 i art. 77
Konstytucji oraz z art. 16 § 1 k.p.k. i art. 417 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz.
93 ze zm.; dalej: k.c.).
Skargę konstytucyjną złożono na tle następującego stanu faktycznego. Postanowieniem z 20 czerwca 2005 r. Sąd Rejonowy w Sokółce
– II Wydział Karny (sygn. akt II K 205/03) zarządził zatrzymanie i przymusowe doprowadzenie skarżącego na badanie psychiatryczne,
jednak czynność ta nie została wykonana. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Sąd Rejonowy w Sokółce – II
Wydział Karny postanowieniem z 28 lipca 2005 r. (sygn. akt II K 205/03) pozostawił zażalenie bez rozpoznania. Rozstrzygnięcie
to utrzymał w mocy Sąd Rejonowy w Sokółce – II Wydział Karny postanowieniem z 28 września 2005 r. (sygn. akt II K 205/03).
Skarżący domagał się naprawienia szkody poniesionej w związku ze sporządzeniem nieskutecznego środka odwoławczego, który wniósł
wskutek błędnego pouczenia o możliwości zaskarżenia. Wyrokiem z 31 maja 2007 r. Sąd Rejonowy w Białymstoku – I Wydział Cywilny
(sygn. akt I C 1555/05) oddalił powództwo. Wyrokiem z 5 października 2007 r. (sygn. akt II Ca 550/07) Sąd Okręgowy w Białymstoku
– II Wydział Cywilny Odwoławczy oddalił apelację.
Postanowieniem z 2 września 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z uwagi na
to, że zaskarżone przepisy nie były podstawą ostatecznego rozstrzygnięcia w zakresie zarzutów wskazanych w skardze, jak