Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 kwietnia 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 30/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 4 lutego 2009 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 3982 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) z art. 45 ust.
1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna sformułowana została w związku z następującym stanem faktycznym. Wyrokiem z 25 stycznia 2007 r. Sąd Okręgowy
w Warszawie – VI Wydział Cywilny Rodzinny Odwoławczy (sygn. akt VI C 422/03) orzekł rozwód związku małżeńskiego skarżącego
z winy obu stron. Wyrokiem z 30 stycznia 2008 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie – VI Wydział Cywilny (sygn. akt VI ACa 781/07)
zmienił zaskarżony wyrok, orzekając rozwód związku małżeńskiego z winy skarżącego.
Skarżący wskazał, że art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c. w zakresie, w jakim wyłącza dopuszczalność wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie o rozwód, w sytuacji gdy
zapadły w postępowaniu apelacyjnym wyrok jest wyrokiem zmieniającym orzeczenie sądu I instancji, jest niezgodny z art. 45
ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji. Zdaniem skarżącego wyrok sądu II instancji narusza konstytucyjne prawo do sądu, pozbawia
bowiem skarżącego możliwości wniesienia środka