Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 15 października 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 30/11 |
Uzasadnienie:
W sporządzonej przez adwokata z urzędu skardze konstytucyjnej Grzegorza C. (dalej: skarżący), wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego
27 stycznia 2011 r. (data nadania), zarzucono niezgodność punktu 2.2.2 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia
z dnia 18 kwietnia 2005 r. w sprawie warunków pobierania krwi od kandydatów na dawców krwi i dawców krwi (Dz. U. Nr 79, poz.
691, ze zm.; dalej: rozporządzenie z 18 kwietnia 2005 r.) z art. 30 oraz art. 32 Konstytucji.
W ocenie skarżącego kwestionowany punkt 2.2.2 załącznika nr 1 do rozporządzenia z 18 kwietnia 2005 r. narusza art. 30 oraz
art. 32 Konstytucji, ponieważ stanowi „pogwałcenie przyrodzonej i niezbywalnej godności człowieka, która stanowi źródło wolności
i praw obywatela”, uniemożliwiając osobie przebywającej w zakładzie karnym (a także przez okres sześciu miesięcy od jego opuszczenia)
bycie dawcą krwi.
Postanowieniem z 29 czerwca 2011 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W rozpatrywanej
sprawie zasadniczym powodem odmowy nadania biegu skardze konstytucyjnej była okoliczność, że treść zaskarżonego przepisu pozostaje
bez związku z pismem Zastępcy Dyrektora Zakładu Karnego w Kamińsku z 28 listopada 2010 r. (znak: S/P072/297/10/21282). Jak
podnosił skarżący, ostatecznym orzeczeniem prowadzącym do naruszenia jego praw i wolności było wskazane pismo Zastępcy Dyrektora
Zakładu Karnego, w którym poinformowano pełnomocnika skarżącego, że Zakład Karny w Kamińsku nie ma podstaw do udzielenia informacji
dotyczących skarżącego oraz oceny obowiązującej regulacji prawnej. Wskazane pismo nie zawierało jednak rozstrzygnięcia w zakresie
odmowy udzielenia zgody na oddanie krwi przez skarżącego (ergo – nie jest aktem konstytutywnym), lecz jedynie informowało pełnomocnika skarżącego o niemożności ustosunkowania się przez
Zakład Karny w Kamińsku do „kwestii oceny obowiązującej regulacji prawnej”. Ani w skardze konstytucyjnej, ani w piśmie procesowym
skarżący nie wskazał żadnego rozstrzygnięcia wydanego w jego sprawie, którego przedmiotem byłaby odmowa wyrażenia