Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 4 listopada 2015 r.
|
| Sygn. akt Ts 30/14 |
Uzasadnienie:
1. W skardze konstytucyjnej, sporządzonej przez adwokata ustanowionego pełnomocnikiem z urzędu i wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego
30 stycznia 2014 r. (data nadania), M.J. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność: po pierwsze – art. 1173 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art.
45 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji; po drugie – art. 118 § 5 k.p.c. z art. 45 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1 oraz
art. 190 ust. 5 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego niekonstytucyjność art. 1173 k.p.c. wynika z mechanizmu, zgodnie z którym wyznaczeniu przez właściwą okręgową radę adwokacką lub okręgową izbę radców
prawnych pełnomocnika z urzędu ustanowionego na mocy postanowienia sądu towarzyszy zwykła czynność techniczna polegająca na
zawiadomieniu sądu, nie zaś odpowiednia czynność procesowa przewidziana w art. 118 § 1 k.p.c. Skutkiem takiego rozwiązania
jest – według skarżącego – przeniesienie praw do umocowania procesowego w imieniu strony z sądu na organ, „który nie jest
organem wymiaru sprawiedliwości”.
Skarżący sformułował także zarzut niezgodności z Konstytucją art. 118 § 5 k.p.c. Stwierdził, że wynikająca z tego przepisu
norma prawna powoduje, że „osoba niemająca statusu »właściwego sądu« wbrew swej funkcji dokonuje w ocenie skarżącego arbitralnego
osądu poglądów mandanta zamiast ich reprezentowania”.
2. Postanowieniem z 17 lipca 2015 r. Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 in fine oraz art. 36 ust. 3 w związku z art. 49 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643,
ze zm.; dalej: ustawa o TK) – odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z powodu niedopuszczalności orzekania.
2.1. Z