W skardze konstytucyjnej z 22 stycznia 2016 r. (data nadania), sporządzonej przez pełnomocnika z urzędu, S.K. (dalej: skarżący)
zakwestionował zgodność z Konstytucją art. 7 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz.U.90.557, ze
zm.; dalej: kkw). Skarżący zarzucił, że art. 7 § 2 kkw w zakresie, w jakim „nie przewiduje możliwości złożenia zażalenia na
postanowienie Sądu w przedmiocie rozpoznania skargi na decyzję organu wymienionego w art. 2 pkt 3-6 i art. 10 kkw”, jest niezgodny
z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą. W decyzji z 30 października 2014 r. Komisja Penitencjarna
Zakładu Karnego w S. rozstrzygnęła wobec skarżącego o wycofaniu z nauczania w Centrum Kształcenia Ustawicznego i zmianie zakładu
karnego. Skarga wniesiona od tej decyzji przez skarżącego nie została uwzględniona postanowieniem Sądu Okręgowego w S. ze stycznia
2015 r. Jako podstawę prawną tego orzeczenia sąd powołał art. 6 § 2 i art. 7 § 5 kkw. Postanowienie sądu zostało doręczone
skarżącemu 9 lutego 2015 r. Skarżący wystąpił następnie z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu do sporządzenia skargi
konstytucyjnej. Z uwagi na wadliwe skierowanie wniosku przez skarżącego, został on przekazany sądowi właściwemu, tj. Sądowi
Rejonowemu w G. Na mocy postanowienia tego sądu z października 2015 r. o ustanowieniu dla skarżącego pełnomocnika z urzędu
w celu sporządzenia skargi konstytucyjnej Okręgowa Rada Adwokacka w S. wyznaczyła pełnomocnika, o czym został on powiadomiony
22 października 2015 r.
W szczegółowym uzasadnieniu skargi konstytucyjnej skarżący przywołał treść przepisu, wobec którego sformułował zarzut niezgodności
z Konstytucją. Następnie odwołał się do licznych tez z orzecznictwa Trybunału dotyczących sposobu interpretacji art. 45 ust.
1 Konstytucji i statuowanego w nim prawa do sądu. Ponadto skarżący wskazał także na art. 176 ust. 1 Konstytucji, wywodząc
z niego prawo do zaskarżenia