Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 29 lipca 2021 r.
|
| Sygn. akt Ts 30/21 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 25 listopada 2020 r. (data nadania), J.K. (dalej: skarżący),
reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego.
Komendant Główny Policji decyzją z 14 lipca 2017 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca
1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: Dz. U. z 2021 r. poz. 735) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z
art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576, ze zm.; obecnie: Dz. U.
z 2020 r. poz. 955 – treść przepisów nie uległa zmianie; dalej: ustawa o broni i amunicji) utrzymał w mocy decyzję Komendanta
Wojewódzkiego Policji z 17 marca 2017 r. cofającą skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską.
Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z 27 kwietnia 2018 r. (sygn. akt […]) oddalono wniesioną przez skarżącego
skargę i orzeczono o kosztach postępowania. Od tego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny
oddalił wyrokiem z 14 października 2020 r. (sygn. akt […]). W uzasadnieniu tego orzeczenia wyjaśniono, że ostateczne orzeczenia
lekarskie nie podlegają weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie pozwolenia na broń,
gdyż stwierdzenie przez uprawnionego lekarza w jego ostatecznym orzeczeniu braku zdolności danego skarżącego do dysponowania
bronią stanowi podstawę odmowy wydania pozwolenia na broń, co z kolei