Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 stycznia 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 300/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 18 października 2011 r. Jacek S. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 1208 § 1 ustawy z
dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 2 i art.
45 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 26 czerwca 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu ze względu
na przekroczenie trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997
r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Dodatkowo Trybunał stwierdził, że z uzasadnienia
zarzutów skargi wynika, iż skarżący kwestionuje zastosowanie w jego sprawie przez sądy powszechne art. 1208 § 1 k.p.c., natomiast
nie wiąże naruszenia konstytucyjnych praw i wolności z treścią tego przepisu. Ponadto Trybunał wskazał, że skarżący, składając
skargę o uchylenie wyroku sądu polubownego, którą Sąd Okręgowy w Toruniu – Wydział VI Gospodarczy postanowieniem z 21 października
2010 r. (sygn. akt VI GC 112/10) odrzucił jako wniesioną po terminie, nie złożył wraz z tą skargą wniosku o przywrócenie terminu
do jej wniesienia, mimo że art. 169 w zw. z art. 1207 § 2 k.p.c. przewiduje możliwość ubiegania się o przywrócenie terminu
do dokonania czynności tylko wraz z jej dokonaniem. Świadczy to o niedochowaniu wszystkich niezbędnych aktów staranności w
postępowaniu przed sądami powszechnymi, a jak podkreślił Trybunał w postanowieniu z 26 czerwca 2012 r. skarga konstytucyjna
nie może być wykorzystywana jako instrument służący korygowaniu zaniedbań popełnionych w postępowaniu poprzedzającym jej wniesienie.
Powyższe postanowienie zostało zaskarżone zażaleniem z 10 lipca 2012 r. W ocenie skarżącego skarga została wniesiona w terminie,
ponieważ postanowienie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku – Wydział I Cywilny z 30 grudnia