Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 5 listopada 2015 r.
|
| Sygn. akt Ts 300/14 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 20 października 2014 r. (data nadania), A.N. (dalej: skarżący)
zakwestionował zgodność art. 8 § 1 i 2 i art. 540 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego
(Dz. U. Nr 89, poz. 555; ze zm.; dalej: k.p.k.) z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 w zw. z
art. 2 i art. 7 Konstytucji.
Postanowieniem z 9 czerwca 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W pierwszej
kolejności Trybunał zwrócił uwagę na to, że w analizowanej sprawie skarga konstytucyjna dotyczyła sfery stosowania prawa,
a nie przepisu prawa. Jak podkreślił Trybunał, prawodawca polski nie zezwolił w żadnym wypadku na kwestionowanie za pomocą
skargi wyłącznie jednostkowych aktów stosowania przepisów, nawet w sytuacji gdy akty te w sposób niebudzący wątpliwości prowadzą
do naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw skarżącego. Ponadto Trybunał wskazał, że zarzut naruszenia art. 45 ust. 1
i art. 77 ust. 2 Konstytucji przez zakwestionowane art. 8 i art. 540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k. jest oczywiście bezzasadny, przepisy
te mają bowiem, czego skarżący nie uwzględnił gwarancyjny charakter. Natomiast odmienna od skarżącego ocena sądu co do zaistnienia
przesłanek nadzwyczajnego wznowienia postępowania – jak słusznie podkreślił Trybunał – należy do sfery stosowania prawa. W
zaskarżonym postanowieniu Trybunał zwrócił także uwagę na nieprawidłowe powołanie przepisów art. 2, art. 7, art. 31 ust. 3
i art. 32 ust. 1 Konstytucji jako samodzielnych wzorców kontroli w postępowaniu inicjowanym wniesieniem skargi konstytucyjnej.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł – w ustawowym terminie – zażalenie, w którym zarzucił naruszenie art. 39 ust.