Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 27 lipca 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 300/15 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 27 sierpnia 2015 r. (data nadania), R.S. (dalej: skarżący)
zakwestionował zgodność art. 17 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U.89.555, ze zm.;
dalej: kpk) z art. 2 w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji, art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonego dnia 22 listopada 1984 r. w Strasburgu (Dz.U.2003.42.364) oraz
art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych otwartego do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia
1966 r. (Dz.U.1977.38.167).
Postanowieniem z 2 lutego 2016 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu analizowanej skardze konstytucyjnej.
Uznał, że podniesione w niej zarzuty są oczywiście bezzasadne, a skarżący de facto sformułował je, upatrując naruszenia Konstytucji w fakcie, że doszło do pominięcia ustawodawczego. Ponadto Trybunał wskazał, że przepis art. 17 § 1 pkt 7 kpk nie dotyczy sytuacji
zaistniałej w sprawie skarżącego. Zwrócił także uwagę na to, że zaskarżona regulacja dotyczy jedynie postępowania prowadzonego
w oparciu o przepisy kpk, nie odnosi się zatem do żadnego innego postępowania. Jednocześnie zaznaczył, że przyjęcie stanowiska
skarżącego doprowadziłoby do wyłączenia możliwości pociągnięcia do odpowiedzialności karnej osoby, która wcześniej została
ukarana za wykroczenie.
Na powyższe postanowienie skarżący złożył – w ustawowym terminie – zażalenie, w którym zarzucił Trybunałowi: po pierwsze, naruszenie art. 17 § 1 pkt 7 kpk w zw. z art. 2 w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji przez błędną wykładnię pojęcia „postępowanie sądowe”; po drugie, naruszenie art. 10 § 1 ustawy
z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (Dz.U.2015.1094; dalej: kw) w zw. z art. 17 § 1 pkt 7 kpk przez błędne uznanie,
że „art. 10 kw gwarantuje, że osoba, która popełniła czyn wypełniający znamiona zarówno przestępstwa, jak