Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 2 lutego 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 301/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 15 listopada 2010 r. zakwestionowana została zgodność art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991
r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa
Polskiego (Dz. U. Nr 34, poz. 149, ze zm.) z art. 19 oraz art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Skarżący wskazali, że zakwestionowany przepis jest niezgodny z Konstytucją, gdyż „nie daje podstaw do występowania z roszczeniami
o zadośćuczynienie i odszkodowanie osobom, które podlegały faktycznemu internowaniu jednakże nie została wobec nich wydana
decyzja o internowaniu w oparciu o dekret o stanie wojennym z dnia 12 grudnia 1981 r.”.
Skarga konstytucyjna została skierowana na tle następującego stanu faktycznego.
Skarżący wystąpili do Sądu Okręgowego w Bydgoszczy o zasądzenie na ich rzecz od Skarbu Państwa kwot po 25 000 zł tytułem odszkodowania
i zadośćuczynienia za doznane szkody i krzywdy wynikłe z represjonowania za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa
Polskiego. Wyrokiem z 10 marca 2010 r. (sygn. akt III Ko 563/08) Sąd Okręgowy w Bydgoszczy oddalił wnioski skarżących. Sąd
Apelacyjny w Gdańsku wyrokiem z 26 maja 2010 r. (sygn. akt II AKa 127/10) uznał apelację skarżących za oczywiście