W skardze konstytucyjnej skarżący zarzucił, że art. 130 § 1 oraz art. 1262 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) są
niezgodne z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 176 oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto, skarżący
zarzucił wskazanym przepisom ustawy niezgodność z art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.
Zdaniem skarżącego do naruszenia jego prawa do sądu doszło w sytuacji, w której złożył kilkanaście skarg o wznowienie postępowania
wraz z wnioskami o zwolnienie od kosztów sądowych. Łączna kwota należnych wpisów przekraczała miesięczny dochód skarżącego.
W sprawie będącej przedmiotem niniejszej skargi konstytucyjnej Sąd Okręgowy w Katowicach oddalił wniosek skarżącego o zwolnienie
od kosztów, a następnie zarządził zwrot skargi o wznowienie prawomocnie zakończonego postępowania. Zdaniem skarżącego zaskarżone
przepisy pozostawiają całkowitą swobodę w określaniu opłat sądowych. Istotą naruszenia prawa do sądu jest – w ocenie skarżącego
– taka konstrukcja wskazanych przepisów, która uniemożliwia „skuteczne wniesienie środka procesowego, jakim jest obowiązek
dokonania opłaty często ponad możliwości finansowe stron”. Skarżący podkreśla, że w przypadku przedsiębiorcy prawo do ubiegania
się o zwolnienie od kosztów sądowych jest prawem de facto martwym, gdyż zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa, przedsiębiorca w ramach prowadzonej działalności powinien zabezpieczyć
środki na prowadzenie sporów sądowych. Prowadzi to do faktycznego pozbawienia skarżącego prawa do sądu. Powyższe zarzuty skarżący
powtórzył w piśmie procesowym z 31 stycznia 2008 r.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w oparciu o następujący stan faktyczny. Skarżący złożył skargę o wznowienie postępowania
wraz z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Sąd Okręgowy w Katowicach postanowieniem z 12 listopada 2007 r. oddalił
wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty