Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 4 lipca 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 302/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 15 listopada 2010 r. K.P. (dalej: skarżąca) wniosła o stwierdzenie,
że art. 401 pkt 2 i art. 403 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296,
ze zm.; dalej: k.p.c.) są niezgodne z art. 2, art. 31 ust. 2 i 3, art. 32, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 76 Konstytucji
oraz art. 6 ust. 1, art. 13 i art. 14 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia
4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.; dalej: konwencja).
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 13 czerwca 2012 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze, ze względu na brak uprawdopodobnienia
– stosownie do art. 79 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
(Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) – naruszenia praw lub wolności konstytucyjnych skarżącej.
W zażaleniu złożonym na powyższe postanowienie skarżąca stwierdziła, że Trybunał niezasadnie odmówił nadania skardze konstytucyjnej
dalszego biegu z uwagi na brak powiązania podstaw skargi z konkretnymi przepisami Konstytucji wyrażającymi prawa i wolności.
Skarżąca podniosła, że wskazane przez nią art. 2, art. 31, art. 32 i art. 76 Konstytucji mogą być samodzielnymi wzorcami kontroli
w postępowaniu ze skargi konstytucyjnej. Na potwierdzenie tego stanowiska przytoczyła