Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 19 lipca 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 302/15 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 26 sierpnia 2015 r. (data nadania) S.P. (dalej: skarżący)
wystąpił o zbadanie zgodności art. 386 § 4 w zw. z art. 13 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego
(Dz.U.2014.101, ze zm.; dalej: kpc lub kodeks postępowania cywilnego) z art. 21 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 8 grudnia 2015 r. Trybunał Konstytucyjny zawiesił postępowanie w przedmiocie wstępnej kontroli skargi konstytucyjnej,
ponieważ od prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K. z marca 2015 r., z którym skarżący wiązał naruszenie swoich konstytucyjnych
praw, została złożona skarga kasacyjna (przez innego uczestnika postępowania).
Postanowieniem z 17 maja 2016 r. Trybunał podjął zawieszone postępowanie i odmówił nadania wniesionej skardze dalszego biegu,
stwierdziwszy jej oczywistą bezzasadność na podstawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale
Konstytucyjnym (Dz.U.102.643, ze zm.; dalej: ustawa o TK z 1997 r.). Jak wyjaśnił, z niezaskarżonych w skardze przepisów
kodeksu postępowania cywilnego, tworzących kontekst normatywny dla zakwestionowanego art. 386 § 4 kpc, wynika, że materiał
dowodowy może być uzupełniony w postępowaniu przed sądem drugiej instancji; orzeczenie tego sądu jest bowiem oparte nie tylko
na materiale ustalonym przez sąd pierwszej instancji. Podkreślił tym samym, że art. 386 § 4 kpc, umożliwiający sądowi drugiej
instancji wydanie orzeczenia kasatoryjnego, ma charakter wyjątkowy, dlatego odnosi się wyłącznie do sytuacji, w której istnieje
potrzeba przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w której sąd pierwszej instancji nie rozpoznał istoty sprawy.
Trybunał dodatkowo ustalił, że skarżący, ograniczając się do zakwestionowania art. 386 § 4 kpc (w zw. z art. 13 § 2 kpc),
nie wykazał tego, iż apelacja w obowiązującym kształcie nie gwarantuje mu dwuinstancyjnego rozpatrzenia sprawy przez sąd,
co miałoby być równoznaczne z naruszeniem jego prawa do sądu