W skardze konstytucyjnej z 29 września 2008 r. skarżący zarzucił niezgodność art. 178 w związku z art. 221 ustawy z dnia 30
sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.),
w zakresie, w jakim nakazuje odrzucić nieopłaconą w całości lub w części skargę kasacyjną, z art. 2, art. 7, art. 45 ust.
1, art. 78 Konstytucji. Skarżący kwestionuje monopol sądów na przyznawanie prawa pomocy, a ponadto domaga się, aby ustalenia
strony postępowania z jej pełnomocnikiem były wiążące dla sądów.
Postanowieniem z 3 grudnia 2008 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Takie rozstrzygnięcie
spowodowane było nieuprawdopodobnieniem stanu niekonstytucyjności, oczywistą bezzasadnością argumentacji skargi, a także niewłaściwym
wskazaniem konstytucyjnych wzorców kontrolnych.
Pełnomocnik skarżącego wniósł na powyższe postanowienie zażalenie. Zarzucił w nim: (1) błędne ustalenia faktyczne, polegające
na niewłaściwym uznaniu, że przedmiotem skargi były inne przepisy niż te, w których skarżący upatruje źródła naruszenia jego
wolności i praw, (2) naruszenie zasady równości wobec prawa przejawiającego się w odmowie zbadania zaskarżonych przepisów,
podczas gdy analogiczne przepisy dotyczące procedury cywilnej były przedmiotem rozpoznania Trybunału Konstytucyjnego oraz
(3) obrazę przepisów art. 36 ust. 3 w zw. z art. 49 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr
102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) z uwagi na niewezwanie pełnomocnika skarżącego do wyjaśnienia wątpliwości skargi.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
Wniesione zażalenie nie podważyło zasadności argumentacji zaskarżonego postanowienia i dlatego nie podlega uwzględnieniu.
Trybunał Konstytucyjny – zgodnie z art. 66 ustawy o TK – jest związany granicami kierowanych do niego pism procesowych. Oznacza
to, że niezależnie od rodzaju pisma Trybunał może działać jedynie w ramach wyznaczonych jego treścią