Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 8 października 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 303/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 6 grudnia 2012 r. skarżący wniósł o stwierdzenie, że art. 306 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997
r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 10
stycznia 2003 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego, ustawy – Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania karnego,
ustawy o świadku koronnym oraz ustawy o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. Nr 17, poz. 155) jest niezgodny z art. 2, art.
32, art. 77 ust. 2 oraz art. 78 Konstytucji. Skarżący kwestionuje wskazany powyżej przepis k.p.k. w zakresie, w jakim w sposób
nieuzasadniony zawęża krąg podmiotów uprawnionych do zaskarżenia postanowienia o umorzeniu postępowania przygotowawczego do
stron postępowania, z wyłączeniem osób, które wskutek zaistnienia negatywnych przesłanek procesowych zostały pozbawione możliwości
nabycia statusu strony i zaskarżenia niekorzystnych dla siebie orzeczeń.
Skarga konstytucyjna została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny. Skarżący w postępowaniu przygotowawczym
toczącym się w sprawie wypadku drogowego posiadał status osoby reprezentującej prawa zmarłej pokrzywdzonej (jego żony, która
zginęła w tym wypadku). Po przeprowadzeniu postępowania przygotowawczego Prokurator Rejonowy w Lublinie, postanowieniem z
29 grudnia 2011 r. (sygn. akt 3 Ds. 2393/11/Spc), umorzył śledztwo w sprawie wypadku drogowego ze względu na śmierć sprawcy.
Z uzasadnienia postanowienia wynika, że zdaniem Prokuratury sprawcą wypadku była żona skarżącego, której dotychczas przysługiwał
w postępowaniu status osoby pokrzywdzonej. Sąd Rejonowy Lublin-Wschód – III Wydział Karny w Lublinie postanowieniem z 24 maja
2012 r. (sygn. akt III Kp 83/12) pozostawił bez rozpoznania wniesione przez skarżącego zażalenie. Sąd stwierdził, że umorzenie
postępowania z uwagi na śmierć sprawcy, za którego prokurator uznał żonę skarżącego, spowodowało utratę przez nią statusu
osoby pokrzywdzonej. W konsekwencji tych ustaleń skarżący przestał być osobą