Postanowienie TK z dnia 09 czerwca 2015, sygn. Ts 303/14

W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 23 października 2014 r. (data nadania), M.J. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 542 § 3 w zw. z art. 540 w zw. z art. 42 § 3 w zw. z art. 41 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) w zakresie, w jakim wyłącza możliwość wznowienia postępowania karnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem sądu utrzymującym w mocy postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia, oraz w zakresie, w jakim nie przewiduje wznowienia takiego postępowania na wniosek strony, w przypadku gdy przy wydaniu orzeczenia w sprawie utrzymania w mocy takiego postanowienia bądź jego uchylenia bierze udział sędzia, co do którego złożono wniosek o jego wyłączenie, a wniosek ten nie został rozpoznany przez wydaniem orzeczenia w sprawie, z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 78 Konstytucji.

Postanowieniem z 9 czerwca 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W pierwszej kolejności Trybunał zwrócił uwagę na błędne wskazanie zakwestionowanych przepisów jako podstawy ostatecznego rozstrzygnięcia o konstytucyjnych wolnościach lub prawach skarżącego. Skarżący zakwestionował konstytucyjność przepisów dotyczących możliwości wznowienia prawomocnie zakończonego postępowania (art. 540 k.p.k.) w związku z ujawnieniem się jednego z uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k. (art. 542 § 3 k.p.k.), natomiast jako ostateczne orzeczenie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji wskazał postanowienie Sądu Rejonowego w Tychach z 16 kwietnia 2014 r. (sygn. akt II Kp 356/13), które jedynie utrzymało w mocy postanowienie prokuratora o odmowie wszczęcia dochodzenia i zostało wydane na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. Ponadto – w zaskarżonym postanowieniu – Trybunał wskazał, że pełnomocnik wyznaczony z urzędu postanowieniem Sądu Rejonowego w Tychach z 12 września 2014 r. (sygn. akt I Co 1587/14) nie