Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 17 października 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 304/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 15 stycznia 2013 r. K.K. (dalej: skarżący) zakwestionował
zgodność art. 207 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; dalej: k.k.) z art.
2 w związku z art. 42 ust. 1, art. 30, art. 31 ust. 1 i 3 oraz art. 41 ust. 1 Konstytucji.
Skarżący zarzucił, że art. 207 § 1 k.k. jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 42 ust. 1, art. 30, art. 31 ust. 1 i 3 oraz
art. 41 ust. 1 Konstytucji, jednak w skardze ograniczył się do stwierdzenia, że w jego sprawie doszło do naruszenia zasady
określoności przepisów karnych. Według niego użyte w zaskarżonym przepisie pojęcie „znęcanie się” jest nieprecyzyjne i niejasne,
a w konsekwencji – pozostawia sądom za dużą swobodę decydowania o tym, które z zachowań człowieka nosi znamiona przestępstwa
znęcania się. Skarżący nie uzasadnił, dlaczego art. 207 § 1 k.k. jest niezgodny z art. 30, art. 31 ust.1 i 3 oraz art. 41
ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 11 kwietnia 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Zdaniem
Trybunału skarżący zakwestionował przepis, który nie był podstawą prawną orzeczenia sądu o jego konstytucyjnych wolnościach
lub prawach. W postanowieniu Trybunał stwierdził także, że skarga nie spełniała przesłanki, o której mowa w art. 47 ust. 1
pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK), skarżący nie określił w niej
bowiem sposobu naruszenia konstytucyjnych wolności i praw, a części zarzutów nie uzasadnił.
Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego złożył, w ustawowym terminie, zażalenie. Stwierdził w nim, że kwestionowany
przez niego przepis był podstawą prawną