Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 marca 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 305/11 |
Uzasadnienie:
1. W skardze konstytucyjnej Władysława P. (dalej: skarżący), sporządzonej przez adwokata i wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego
31 października 2011 r. (data nadania), zarzucono niezgodność art. 3989 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z
art. 77 ust. 2 Konstytucji oraz art. 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie
dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r.
Nr 61, poz. 284, ze zm.; dalej: Konwencja).
W ocenie skarżącego zakwestionowany przepis narusza art. 77 ust. 2 Konstytucji oraz art. 13 Konwencji przez „całkowite uniemożliwienie
dochodzenia (…) prawa do skutecznego środka odwoławczego, w tym nadzwyczajnego środka zaskarżenia jakim jest skarga kasacyjna
uregulowana w dziale Va k.p.c.”. Zastosowanie wobec skarżącego – na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. – instytucji tzw. przedsądu przez Sąd Najwyższy (vide postanowienie z 20 czerwca 2011 r. o sygn. I PK 38/11) „faktycznie pozbawiło skarżącego (…) prawa do skutecznego środka odwoławczego
uniemożliwiając mu przeprowadzenie kontroli kasacyjnej” orzeczenia sądu drugiej instancji. W pozostałej części uzasadnienia
skarżący w istocie zawarł polemikę z przyjętą w jego sprawie przez Sąd Najwyższy interpretacją, określonych w art. 3989 § 1 k.p.c., przesłanek dopuszczalności merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej.
2. Postanowieniem z 30 stycznia 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z następujących
powodów:
Po pierwsze – skarżący w istocie dążył do weryfikacji przez Trybunał Konstytucyjny nie tyle podstawy normatywnej, ile prawidłowości
podjętej wobec niego czynności proceduralnej Sądu Najwyższego (ocena zasadności odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
w postanowieniu z 20 czerwca 2011 r. o sygn. I PK