Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 17 lipca 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 306/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej skierowanej do Trybunału Konstytucyjnego 1 października 2008 r. zarzucono niezgodność art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.)
z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 i art. 31 ust. 3 oraz z art. 32 ust. 1 w związku z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji,
a także art. 39810 zdanie drugie k.p.c. z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji. Pierwszym dwóm z zaskarżonych przepisów
skarżąca zarzuca naruszenie nakazu przyzwoitej legislacji. Zawarty w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. zwrot „istotnego zagadnienia prawnego” a także istniejące w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. sformułowanie „przepisu prawnego budzącego poważne wątpliwości” – wywodzi skarżąca – są tak niedookreślone,
że skutkują naruszeniem i ograniczeniem prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy kasacyjnej przez sąd. Przepisy te mają
również pozostawać w sprzeczności z zasadą równości obywateli wobec prawa oraz zasadę zaufania obywateli do państwa. Z kolei
pod adresem art. 39810 zdanie drugie k.p.c. skarżąca formułuje zarzut niezgodności z konstytucyjnym prawem do rozpoznania sprawy przez właściwy
sąd w zakresie w jakim stanowi, że o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania Sąd Najwyższy orzeka
w składzie jednego sędziego.
Postanowieniem z 3 czerwca 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W ocenie
Trybunału niedopuszczalność rozpoznania skargi wynikała z nieprawidłowego oznaczenia jej przedmiotu, skarżąca bowiem uczyniła
nim sferę stosowania prawa. Ponadto, odmowa nadania skardze dalszego biegu wynikała również z braku możności uznania, że w
ramach przesądu doszło do wykształcenia jednolitej i powszechnej praktyki stosowania kwestionowanych przepisów.
Pełnomocnik