Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 15 lipca 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 307/07 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 18 grudnia 2007 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 7 § 5 ustawy z dnia 6 czerwca 1997
r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557, ze zm.; dalej: k.k.w.) z art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Skarżący zarzucił w skardze konstytucyjnej, że przewidziany w art. 7 k.k.w. tryb odwołania od decyzji sędziego penitencjarnego
o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o udzielenie przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności oraz zawarte
w art. 7 § 5 k.k.w. wyłączenie możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie sądu naruszają prawo skarżącego do rozpoznania
sprawy w toku dwuinstancyjnego postępowania sądowego, o którym mowa w art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 24 września 2008 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Podstawowym
powodem odmowy nadania biegu skardze konstytucyjnej było uznanie, że zaskarżony przepis, w części kwestionowanej przez skarżącego,
nie był podstawą wydania ostatecznego orzeczenia o prawach i wolnościach skarżącego, jak również uznanie oczywistej bezzasadności
stawianych zarzutów. Orzeczeniem, które w skardze konstytucyjnej wskazał skarżący jako ostateczne orzeczenie o jego prawach
i wolnościach, było postanowienie Sądu Okręgowego w Elblągu – III Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonaniem Orzeczeń
Karnych z 29 czerwca 2007 r., utrzymujące w mocy zarządzenie o pozostawieniu wniosku skarżącego o udzielenie przerwy w wykonaniu
kary bez rozpoznania. W sprawie skarżącego nie zapadło zaś żadne orzeczenie, którego przedmiotem byłaby dopuszczalność wniesienia
środka odwoławczego od postanowienia Sądu Okręgowego w Elblągu. Tymczasem taki zarzut sformułowany został w skardze konstytucyjnej.
Trybunał stwierdził zatem, że brak w niniejszej sprawie orzeczenia wydanego na podstawie zakwestionowanego przepisu. Niezależnie
od powyższego Trybunał wskazał, że niedopuszczalność nadania biegu skardze konstytucyjnej wynika także z oczywistej bezzasadności
zarzutów skarżącego, sprowadzających się do żądania dwuinstancyjnego postępowania sądowego w zakresie kontroli prawidłowości
decyzji sędziego penitencjarnego.