Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 31 stycznia 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 307/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 1 października 2008 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 230 § 2 zdanie pierwsze ustawy
z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) z art. 2, art. 31 ust.
3 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Skarżąca zarzuciła w skardze konstytucyjnej, że zaskarżony art. 230 § 2 zdanie pierwsze k.p.k. narusza konstytucyjne prawo
własności w zakresie, w jakim pozwala na ingerencję w prawo własności, polegającą na odmowie zwrotu rzeczy właścicielowi,
na podstawie uznania, że rzecz ta zostaje „zabezpieczona” do sprawy bez orzekania przez sąd o zabezpieczeniu. Skarżąca wskazała
na dwa możliwe sposoby interpretacji terminu „rzeczy zbędne w postępowaniu”, o którym mowa w art. 230 § 2 zdanie pierwsze
k.p.k., podkreślając, że sąd przyjął interpretację dla niej niekorzystną, która prowadzi do ograniczenia prawa własności.
Zdaniem skarżącej taki sposób interpretacji przepisu również prowadzi do naruszenia art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Postanowieniem z 13 października 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał
uznał, że skarga konstytucyjna w zakresie, w jakim formułuje zarzut przyjęcia przez sąd orzekający niewłaściwej spośród dwóch
istniejących w doktrynie, jak i w orzecznictwie wykładni, jest skargą na stosowanie prawa. Przypomniał, że tylko wyjątkowo,
w razie utrwalenia jednego określonego sposobu rozumienia przepisu, znajdującego jednoznaczny i autorytatywny wyraz w orzecznictwie
Sądu Najwyższego bądź Naczelnego Sądu Administracyjnego, dopuszczalne jest orzekanie o jego zgodności z Konstytucją. W niniejszej
zaś sprawie istnieje rozbieżna praktyka sądowa, która uniemożliwia przyjęcie, by zaskarżony przepis