Postanowienie TK z dnia 13 marca 2013, sygn. Ts 307/12

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 10 grudnia 2012 r. (data nadania) Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe „Hetman” Sp. z o.o. w Bedlnie (dalej: skarżąca) wystąpiła o zbadanie zgodności § 23c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1996 r. w sprawie szczegółowych kierunków działań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz sposobów ich realizacji (Dz. U. Nr 16, poz. 82, ze zm.; dalej: rozporządzenie) w związku z art. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 264, ze zm.; dalej: ustawa o utworzeniu ARiMR) z art. 2 i art. 92 Konstytucji w zakresie, w jakim za beneficjenta pomocy finansowej uznaje podmioty utylizacyjne.

Postanowieniem z 13 marca 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z powodu braków formalnych wniesionego środka. Trybunał stwierdził, że w skardze nie wskazano praw ani wolności konstytucyjnych naruszonych przez zakwestionowany § 23c rozporządzenia w związku z art. 3 ustawy o utworzeniu ARiMR. Ani art. 2, ani art. 92 Konstytucji, będące wzorcami kontroli w rozpoznawanej skardze, nie są bowiem samoistnymi źródłami praw ani wolności podmiotowych. Ponadto Trybunał zwrócił uwagę na to, że ze szczególnego charakteru skargi konstytucyjnej jako środka ochrony praw wynika obowiązek dochowania przez skarżącego należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw na wcześniejszych etapach postępowania. Skarga konstytucyjna nie może bowiem służyć korygowaniu błędów popełnionych w postępowaniu, w związku z którym sformułowano skargę. W ocenie Trybunału w sprawie skarżącej rozstrzygnięcie sądów, naruszające jej prawa, było konsekwencją jej własnych zaniedbań, co przesądzało – na podstawie art. 49 w związku z art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) –