Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 8 lutego 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 308/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Janusz B. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 110 § 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. –
Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2008 r. Nr 133, poz. 848, ze zm.; dalej: k.p.w.) z art. 32 ust. 1 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego zaskarżony przepis, w zakresie, w jakim wyłącza możliwość wniesienia przez pełnomocnika strony kasacji
od wyroku wydanego w trybie przepisów rozdziału 20 k.p.w., narusza konstytucyjną zasadę równości. W nieuzasadniony sposób
różnicuje bowiem sytuację osób występujących o odszkodowanie za niesłuszne ukaranie lub zatrzymanie w postępowaniu w sprawach
o wykroczenia w porównaniu z osobami występującymi z takim roszczeniem w postępowaniu karnym.
Postanowieniem z 9 grudnia 2011 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Powodem wydania
takiego rozstrzygnięcia było ustalenie, że jako jedyny wzorzec kontroli zaskarżonego przepisu skarżący powołał art. 32 ust.
1 Konstytucji. Tymczasem, jak wynika z utrwalonego orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, przepis ten nie może stanowić samodzielnego
wzorca kontroli konstytucyjności norm w postępowaniu inicjowanym wniesieniem skargi konstytucyjnej, lecz może być powołany
jedynie wówczas, gdy zostanie odniesiony do treści innych norm konstytucyjnych chroniących poszczególne wolności i prawa naruszone
kwestionowaną w skardze regulacją. Trybunał stwierdził, że w niniejszej sprawie skarżący nie wskazał, aby naruszenie zasady
równości pozostawało w związku z jakimkolwiek konstytucyjnie chronionym prawem podmiotowym.
Zażalenie na postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu wniósł pełnomocnik skarżącego. Podniósł w nim po pierwsze,
że w sytuacji, w której art. 32 ust. 1 nie mógł stanowić samodzielnego wzorca kontroli zaskarżonego przepisu, Trybunał powinien
wezwać skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez wskazanie dodatkowo innego wzorca kontroli
oraz po drugie, że w niniejszej sprawie zachodzi wyjątek od zasady, iż art. 32 ust. 1 nie może stanowić samodzielnego wzorca
kontroli w postępowaniu inicjowanym