Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 13 października 2015 r.
|
| Sygn. akt Ts 308/14 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 24 października 2014 r. (data nadania), P.F. (dalej: skarżący)
zakwestionował zgodność art. 23 pkt 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. – o świadku koronnym (Dz. U. z 2007 r. Nr 36, poz.
232, ze zm.; dalej: u.ś.k.) w zakresie, w jakim przepis ten uniemożliwia obywatelowi skuteczne uzyskanie zaspokojenia przysługującej
na mocy prawomocnego orzeczenia sądowego wierzytelności, w drodze przewidzianej przepisami egzekucji komorniczej, z art. 32
ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 i 2 w zw. z art. 21 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 5 maja 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej ze względu na
jej liczne uchybienia formalne. W pierwszej kolejności Trybunał zwrócił uwagę, że zakwestionowany przepis nie stanowił podstawy
ostatecznego orzeczenia wydanego w sprawie skarżącego, a zatem skarga konstytucyjna nie wypełniła wymogu określonego w art.
47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa
o TK). Ponadto Trybunał podkreślił, że skarżący nie wykazał naruszenia konstytucyjnie chronionych wolności i praw, do czego
obliguje go art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK. Jak zauważył Trybunał, w odpowiedzi na wezwanie komornika sądowego skarżący
nie wskazał żadnych wniosków co do dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Nie może jednak ulegać wątpliwości, że
to na wierzycielu spoczywa obowiązek wskazania komornikowi składników majątku, z którego może prowadzić postępowanie egzekucyjne.
Trybunał wskazał również, że zarzuty skarżącego dotyczące niekonstytucyjności art. 23 pkt 2 u.ś.k. z art. 64 ust. 1 i 2 w
zw. z art. 21 ust. 1 Konstytucji są oczywiście bezzasadne. Szczególne formy ochrony świadka koronnego są konieczne ze względu
na dobro wymiaru sprawiedliwości, a także z punktu widzenia bezpieczeństwa wewnętrznego państwa oraz