Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 lutego 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 309/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego w dniu 2 października 2008 r. skarżący domaga się zbadania
zgodności art. 536 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 60, poz. 535, ze zm.; dalej:
p.u.n.) z art. 32 ust. 1 Konstytucji.
W myśl zaskarżonego przepisu w sprawach, w których ogłoszono upadłość przed dniem wejścia w życie prawa upadłościowego i naprawczego,
stosuje się przepisy dotychczasowe, tj. przepisy rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r.
– Prawo upadłościowe (Dz. U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512, ze zm.; dalej: p.u.). W ocenie skarżącego wskutek zastosowania zaskarżonej
normy został on pozbawiony dobrodziejstwa instytucji umorzenia w całości lub części zobowiązań upadłego (art. 369 p.u.n.).
Możliwości takiej nie przewidywało prawo upadłościowe, zgodnie z którym – ze względu na datę wydania postanowienia o ogłoszeniu
upadłości – toczyło się w stosunku do niego postępowanie upadłościowe. W ocenie skarżącego „niezrozumiałe jest, aby w okresie,
gdy postępowania upadłościowe nie zostały zakończone, stosować dwa różne systemy postępowania zależne tylko od daty ogłoszenia
upadłości”. Zmiana przepisów postępowania upadłościowego jest zatem niezgodna z art. 32 ust. 1 Konstytucji ze względu na odmienne
uregulowanie sytuacji dłużników, których należy wobec prawa traktować równo.
Skarżący wniósł o umorzenie jego zobowiązań, które nie zostały zaspokojone w postępowaniu upadłościowym na podstawie art.
369 p.u.n. Wniosek ten został oddalony postanowieniem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej z 22 marca 2007 r. (sygn.
akt VIII U 216/02) stwierdzającym ukończenie w stosunku do skarżącego postępowania upadłościowego, ze względu na to, że w
postępowaniu toczącym się na podstawie prawa upadłościowego, taka możliwość nie była przewidziana. Zażalenie skarżącego oddalił
Sąd Okręgowy we Wrocławiu postanowieniem z 31 lipca 2007 r. (sygn. akt X Gz 320/07), podzielając stanowisko Sądu