Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 listopada 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 309/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 13 grudnia 2012 r. (data nadania) A.K. (dalej: skarżący)
zakwestionował zgodność art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 128, poz. 1175, ze zm.;
dalej: ustawa o cudzoziemcach) w związku z art. 25 ust. 2 dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych
norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych
względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony (Dz. Urz. UE L 304 z 30.09.2004; dalej: dyrektywa)
z art. 2 w związku z art. 31 ust. 1, art. 37 ust. 1 i art. 30 Konstytucji.
Skarżący domaga się stwierdzenia niekonstytucyjności art. 73 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach w związku z art. 25 ust. 2 dyrektywy,
gdyż w jego przekonaniu narusza on: prawo do wolności, wyrażone w art. 31 Konstytucji, przez zmuszanie cudzoziemca do kontaktu
z przedstawicielstwem dyplomatycznym państwa pochodzenia, prawo do korzystania przez cudzoziemca znajdującego się pod władzą
Rzeczypospolitej Polskiej z konstytucyjnych praw i wolności, wyrażone w art. 37 ust. 1 Konstytucji, prawo do poszanowania
godności, wyrażone w art. 30 Konstytucji, przez poniżające traktowanie cudzoziemca. Skarżący stwierdza także, że zakwestionowany
przepis nie odpowiada wynikającemu z art. 2 Konstytucji nakazowi tworzenia przez ustawodawcę określonych i jasnych norm prawnych.
Postanowieniem z 9 kwietnia 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Zdaniem
Trybunału Konstytucyjnego skarga nie spełniała przesłanki, o której mowa w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997
r. (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Skarżący przywołał w skardze wzorce kontroli, które nie są źródłem
praw podmiotowych jednostki, a w konsekwencji